Kościół wierny Chrystusowi   Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie, Pan, który jest początkiem i kresem dziejów, a swój Kościół prowadzi pewną ręką przez wszystkie pokolenia, gromadzi nas dziś w chwili szczególnej. W życiu Ludu Bożego są bowiem momenty, gdy trzeba zatrzymać codzienny bieg spraw, aby w ciszy serca na nowo rozpoznać Jego wolę. Nie czynimy tego, by zwracać się ku przeszłości, lecz by z większą wiarą wsłuchać się w głos Boga. Synod jest takim czasem. Jest darem łaski, ale także wezwaniem, abyśmy odnowili

Umiłowani Bracia i Siostry, Liturgia dzisiejszego dnia prowadzi nas do świątyni jerozolimskiej. Wydarzenie wydaje się proste, niemal ukryte w zwyczajności. Młoda Matka i Jej Oblubieniec przynoszą Dziecko, aby wypełnić Prawo. Gest posłuszeństwa. Cisza. Brak nadzwyczajnych znaków. A jednak w tej ciszy dokonuje się coś, co przenika całe dzieje. Bóg wchodzi do swojej świątyni. Prorok Malachiasz zapowiadał: „A nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie” (Ml 3,1). To przyjście nie ma w sobie blasku władzy ani majestatu, którego spodziewa się człowiek. Bóg przychodzi

Umiłowani w Chrystusie Panu, Święto Nawrócenia Świętego Pawła nie jest wspomnieniem zmiany poglądów ani religijnego przełomu w sensie czysto ludzkim. Jest objawieniem mocy łaski, która wchodzi w historię człowieka i przemienia ją od środka. To nie Paweł odnalazł Chrystusa. To Chrystus stanął na jego drodze. Droga do Damaszku była drogą pewności. Szaweł był przekonany, że służy Bogu. Był gorliwy, konsekwentny, logiczny w swoim myśleniu. A jednak w tej logice zabrakło światła. Dopiero spotkanie z żywym Chrystusem odsłoniło mu prawdę, której nie mógł wydedukować. „Szawle,

Umiłowani w Chrystusie Panu, W tajemnicy Objawienia Pańskiego nie chodzi najpierw o drogę mędrców ani o niezwykłość gwiazdy. Chodzi o to, że Bóg postanowił stać się bliski wszystkim. Nie tylko wybranym. Nie tylko przygotowanym. Nie tylko tym, którzy znają Pismo. Objawienie jest początkiem jedności, która rodzi się z Boga, a nie z ludzkich projektów. Mędrcy ze Wschodu nie należeli do Izraela. Nie znali obietnic w taki sposób, w jaki znał je naród wybrany. A jednak zostali doprowadzeni do Betlejem. To nie przypadek. To znak,

Drogie Siostry, drodzy Bracia w Chrystusie W uroczystość Świętego Andrzeja Apostoła, brata Szymona Piotra, rybaka z Betsaidy i Patrona Katedry Zwierzchnika naszego Kościoła, zwracam się do was jako wasz pasterz, który razem z wami szuka Pana, czasem się lęka i nie rozumie, a jednak pragnie iść za Jezusem do końca. Kiedy w naszym Kościele mówimy o Katedrze Zwierzchnika, nie chodzi nam o budynek. Chodzi o posługę głoszenia Ewangelii. Chodzi o to miejsce w życiu Kościoła, z którego brzmi słowo pasterza, który ma umacniać braci

„Aby wszyscy byli jedno” (J 17,21) List pasterski na rozpoczęcie Adwentu Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie, Rozpoczynamy Adwent, czas światła, które przecina mrok, czas oczekiwania, które dojrzewa w ciszy. Kościół wchodzi w przestrzeń nadziei, ale nie w nadziei biernej, lecz czuwającej. Czekanie chrześcijanina to nie bezruch. To pełne napięcia i wiary otwarcie serca na Boga, który przychodzi wciąż na nowo. W tym roku pragnę, byśmy spojrzeli na Adwent przez pryzmat słów Jezusa z Ewangelii według św. Jana: „Aby wszyscy byli jedno, jak Ty,