Sakrament kapłaństwa

Kapłaństwo jest sakramentem służby. Chrystus powołuje nie dla zaszczytu, lecz dla posługi Kościołowi.

Przez sakrament chrztu człowiek zostaje włączony do Kościoła i staje się członkiem Mistycznego Ciała Chrystusa. Bierzmowanie umacnia do odpowiedzialności za wiarę i życie wspólnoty. Sakrament święceń idzie krok dalej. Uzdolnia do tego, aby w imieniu Chrystusa nauczać, uświęcać i prowadzić Lud Boży.

Pan Jezus wybrał Dwunastu i powierzył im swoją misję. Polecił im głosić Ewangelię, odpuszczać grzechy i sprawować Eucharystię na Jego pamiątkę. Ta misja nie ustała wraz ze śmiercią apostołów. Przeszła na ich następców. Z tego wyrasta sakrament święceń.

Kapłan jest więc sługą Słowa Bożego, szafarzem sakramentów i pasterzem wspólnoty. Działa nie we własnym imieniu, lecz w imieniu Chrystusa i Kościoła.

W Kościele istnieją trzy stopnie sakramentu święceń.

Diakonat to pierwszy stopień posługi, związany przede wszystkim z pomocą przy ołtarzu, głoszeniem słowa i posługą miłości.

Prezbiterat to kapłaństwo, które pozwala sprawować Eucharystię, udzielać sakramentów i prowadzić wiernych.

Episkopat czyli biskupstwo. W nim posługa kapłańska osiąga pełnię. Biskup udziela święceń i czuwa nad jednością Kościoła.

Każdy z tych stopni wyciska niezatarty znak i włącza w potrójne zadanie Chrystusa: kapłańskie, prorockie i pasterskie.

Przez sakramentalne włożenie rąk i uroczystą modlitwę konsekracyjną kandydat zostaje oddany Chrystusowi. Od tej chwili ma działać jako żywe narzędzie Pana. Ma głosić Ewangelię, sprawować misteria i prowadzić lud do zbawienia. Kapłaństwo nie jest funkcją społeczną. Jest uczestnictwem w kapłaństwie samego Chrystusa.

Prezbiterzy przez święcenia i posłanie otrzymywane od biskupa zostają włączeni w jedną posługę Kościoła. Dzięki temu Kościół może wzrastać jako Lud Boży i Świątynia Ducha Świętego.

Narodowy Kościół Katolicki podkreśla, że kapłaństwo i małżeństwo są dwiema prawdziwymi drogami do świętości. Nie są przeciwstawione. Są inne, ale równowartościowe. Małżeństwo ukazuje miłość, wierność i jedność osób. Kapłaństwo ukazuje miłość służebną, skierowaną do wspólnoty. Obie drogi służą budowaniu Królestwa Bożego.

Kościół zachowuje praktykę apostolską i dlatego nie udziela święceń kapłańskich kobietom. Nie wynika to z przekonania o mniejszej godności kobiet ani z pomniejszenia ich miejsca we wspólnocie, lecz z wierności temu, co Kościół otrzymał od Chrystusa i apostołów. Pan Jezus, powołując Dwunastu, wybrał mężczyzn i im powierzył szczególną misję nauczania, uświęcania oraz pasterskiego prowadzenia wspólnoty. Kościół odczytuje ten wybór nie jako przypadek historyczny, lecz jako element ustanowionego przez Pana porządku sakramentalnego, którego nie uważa się za uprawniony zmieniać.

To, że kobiety nie przyjmują święceń kapłańskich, nie oznacza ich niższego miejsca w Kościele ani mniejszego udziału w jego misji. Najjaśniejszym znakiem tej prawdy jest Najświętsza Maryja Panna. Nie otrzymała święceń urzędowych, a jednak zajmuje miejsce najwyższe pośród świętych i pozostaje wzorem wiary oraz całkowitego oddania Bogu.

W życiu Kościoła istnieje wiele form służby i odpowiedzialności, które są otwarte dla kobiet. Kobiety uczestniczą w przekazywaniu wiary, w dziełach miłosierdzia, w katechezie, w pracy formacyjnej i teologicznej oraz w wielu innych obszarach życia wspólnoty. Ich obecność i świadectwo stanowią ważną część życia Kościoła i jego misji.

Kapłan jest wezwany, aby współdziałać z Chrystusem, który się ofiaruje i który prowadzi świat do Ojca. Jego życie powinno być przejrzyste, zakorzenione w modlitwie i złączone z Eucharystią. Ma być pasterzem, a nie urzędnikiem.

Jeżeli rozeznajesz powołanie do kapłaństwa albo życia konsekrowanego w Narodowym Kościele Katolickim, możesz się zgłosić na rozmowę i rozpocząć drogę formacji.

Seminarium Duchowne NKK
https://seminarium-duchowne.pl