Doktryna Narodowego Kościoła Katolickiego
Zasady wiary, jedności i odpowiedzialności
Zasady wiary i praktyki
Doktryna Narodowego Kościoła Katolickiego w swej istocie pozostaje zgodna z nauczaniem Kościoła rzymskokatolickiego, zarówno w kwestiach wiary, jak i liturgii. Różnica dotyczy braku uznania dogmatu o nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności. Kościół nie przyjmuje również wyłączności spowiedzi usznej ani obowiązkowego celibatu duchownych. Papież uznawany jest za pierwszego i najgodniejszego spośród biskupów katolickich, lecz nie za nieomylnego.
Członkostwo i odpowiedzialność wiernych
Do Kościoła mogą należeć wszyscy ochrzczeni – zarówno w jego obrębie, jak i w innych Kościołach chrześcijańskich – którzy przyjmują zasady wiary i życia duchowego Narodowego Kościoła Katolickiego. Wspólnota ta opiera się na zasadzie powszechnej odpowiedzialności: każdy wierny jest powołany, by współtworzyć życie Kościoła i uczestniczyć w jego misji duchowej i społecznej.
Struktura władzy w Kościele
Władza w Kościele ma charakter wspólnotowy i pochodzi z wyboru. Jest sprawowana przez duchowieństwo – biskupów, kapłanów i diakonów – którym powierzono posługę sakramentalną i nauczanie. Istnieje również powołanie zakonne, ukierunkowane na życie modlitwy i doskonałości duchowej. Ważną rolę w zarządzaniu Kościołem odgrywają także świeccy, uczestnicząc w pracach organów kolegialnych, takich jak Synod Generalny, Rada Synodalna, Synody Biskupstw, Zgromadzenia Parafialne i Rady Parafialne.
Odrzucenie nowych dogmatów
Narodowy Kościół Katolicki nie ustanawia nowych dogmatów i nie wydaje orzeczeń o charakterze nieomylnym, uznając, że nieomylność przysługuje jedynie Bogu. Człowiek, zarówno jako jednostka, jak i we wspólnocie, pozostaje omylny. Kościół przyjmuje nauczanie pierwszego tysiąclecia chrześcijaństwa – uchwały Soborów powszechnych oraz orzeczenia własnych synodów, pozostając wierny Tradycji Apostolskiej i Objawieniu.
Ekumenizm
Jedność w różnorodności
Dążenie do jedności
Narodowy Kościół Katolicki w modlitwie Jezusa zawartej w Ewangelii św. Jana (17, 21): „Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni w Nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.” odnajduje swoje powołanie i obowiązek dążenia do jedności chrześcijan. Te słowa Chrystusa stanowią fundament dla wszelkich działań Kościoła na rzecz budowania wspólnoty wiary i miłości.
Zaangażowanie i cel
Kościół przyjmuje to wezwanie z wiarą i zaangażowaniem, dążąc do pełnej jedności z innymi wspólnotami chrześcijańskimi. Szuka wspólnych wartości i punktów porozumienia, które mogą stać się trwałym fundamentem dialogu ekumenicznego. Dążenie do jedności nie jest jedynie postulatem teologicznym, lecz praktycznym wyrazem miłości bliźniego i posłuszeństwa wobec Bożego wezwania.
Inicjatywy ekumeniczne
W duchu modlitwy o jedność Kościół podejmuje inicjatywy mające na celu zbliżenie różnych tradycji chrześcijańskich. Poprzez otwarty dialog, wzajemny szacunek i gotowość do współpracy, Narodowy Kościół Katolicki stara się budować mosty porozumienia, które mogą prowadzić do realizacji woli Chrystusa w dzisiejszym podzielonym świecie.
Jedność w różnorodności
Jedność, do której dąży Kościół, opiera się na wzajemnym uznaniu i akceptacji różnorodności, która ubogaca wspólnoty wierzących. Nie chodzi o jednolitość, lecz o wspólne dążenie do prawdy w miłości. Narodowy Kościół Katolicki wierzy, że prawdziwa jedność chrześcijan jest możliwa tylko wtedy, gdy wszyscy kierują się pokorą, miłością i gotowością do służby.